Wereldkampioen

De gezondheidszorg staat dagelijks in het nieuws. Afgelopen week heb ik (helaas) ruime ervaring opgedaan in de rol van patiënt. Mijn hemel, wat hebben wij het goed voor elkaar. Van de eerste tot de laatste minuut is alles geregeld. Elke professional doet wat hij moet doen met als resultaat dat mijn acute probleem op sublieme wijze is opgelost. Mijn enige kritiekpuntje betreft de keuken. Op de een of andere manier is er teveel beknibbeld op die voorziening terwijl vanuit preventie gezien daar juist extra aandacht gerechtvaardigd is. Je krijgt althans spullen voorgeschoteld die ik thuis niet op tafel zou zetten.

De medische voorzieningen zijn hypermodern. De operatiekamer is een en al high tech. De sfeer is er zelfs vrolijk en er wordt hoogwaardig teamwerk geleverd. Ieder kent zijn rol en er is ook altijd iemand die erbij is om het te leren. Iedereen is continu met veranderingen bezig. Het is een lerende organisatie optima forma. De technische ingrepen van hoog niveau zijn voor de operateurs doodgewoon. Als je een compliment geeft kijkt hij vreemd op: “het is toch gewoon mijn werk?”

Hetzelfde geldt als ik op een afdeling ben waar ik een aantal dagen verblijf. Wie mij ook helpt, ieder is helemaal geïnformeerd, weet wie ik ben, waarvoor ik er ben en wat ze moeten doen. De ruimte om in te spelen op als ik het misschien wat anders zou willen is er ruimschoots.

In het algemeen lezen we niet zoveel over wat er goed gaat. We zijn altijd op zoek naar waar het niet goed gaat en gaan daar dan uitvoerig op in. Ik doe daar zelf ook flink aan mee.  Misschien is dat omdat een verhaal waar alles goed verloopt heel saai is. Het is niet spannend, er rollen geen koppen. Misschien heeft het iets te maken met de volksaard. We zijn zuinig met complimenten en borstklopperij. Misschien is het verankerd in de manier van werken waarin we continu op zoek zijn naar verbetering. We zijn niet trots qua houding maar wel ambitieus in wat we doen. We vinden het altijd vanzelfsprekend dat er ruimte is voor verbetering, ook al zijn we wereldkampioen.

Vandaag denk ik: nu even niet, ik geniet ervan dat het zo goed is gegaan. Laten we al die hardwerkende, goed opgeleide mensen die zich inzetten voor de ander zijn welzijn maar eens gewoon in het zonnetje zetten en niet lastigvallen met wat beter moet. Dat doen we morgen dan wel weer.

Geef een reactie