Populistische elite

checksandbalancesunclesam

De verkiezingen in de VS leiden tot een gigantische hoeveelheid commentaren, vaak net zo tegenstrijdig als de uitspraken in de verkiezingscampagnes. En iedereen heeft gelijk, ook dat nog, in ieder geval vanuit het eigen perspectief.

Ik denk niet dat het veel zin heeft om daar nog iets aan toe te voegen. Duidelijk is volgens mij wel dat de kiezers om uiteenlopende redenen een stem uitbrengen. Of niet, want een groot deel blijft weg. De voorspelbaarheid is dan ook uitermate klein. Dat is het nadeel van zo’n verkiezing: een complexe vraag, een heel conglomeraat van vraagstukken, wordt uiteindelijk teruggebracht tot een zwart-wit keuze, of in het Amerikaanse geval, rood-blauw. Voor andere kleuren is niet of nauwelijks ruimte.

Wie dan ook de verkiezingen wint: we kunnen niet anders dan bezien wat de volgende stappen zullen zijn. Een hele serie van uitspraken, ‘beloften’, komt op tafel. De praktijk leert dat die praktijk altijd anders is en doorgaans snel wordt ingehaald door ‘de waan van de dag’. Onvoorziene gebeurtenissen vragen om antwoorden die via checks and balances tot stand moeten komen. Zo is het systeem opgebouwd. Als het teveel naar 1 kant overhelt volgt er een correctie naar de andere kant.

Ook de nieuwe president maakt deel uit van dat systeem. Hij behoort per definitie tot de elite, ook al bedient hij zich van wat men een populistische stijl noemt. Een term die overigens verschillend wordt uitgelegd. Wie de verkiezingen wil winnen zal op de een of andere manier die vox populi moeten verwerven.

Echt zorgelijk wordt het als het zelf-corrigerend vermogen om zeep wordt gebracht en afwijkende opvattingen niet meer mee doen. Gezien alle commentaren is daarvan geen sprake.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.