Keizergate

De kwestie met de onnavolgbare partijvoorzitter van de VVD die door Follow the money op tafel is gebracht (zie voor het verhaal FTM), groeit uit naar een casus die in veel opleidingen als voorbeeld kan worden gesteld. Ik deel enkele observaties.

De casus is prima lesstof voor leerstukken zoals corprate governance, integriteit, bestuurskunde, marketing en communicatie. Maar zeker ook: besluitvorming. Benaderd vanuit de theorie Zingeving in besluitvorming, valt als eerste op dat er sprake is van grote rolonduidelijkheid. Zoals we weten is dat een geweldige voedingsbodem voor problemen. Dat blijkt uit het verloop tot nu toe. Keizer had (en heeft) zoveel verschillende petten op dat het wel fout moet lopen. Vroeg of laat. In zijn geval laat doordat ook de andere figuren meespeelden en nog steeds spelen, in hetzelfde spel. Tot en met de complete top van zijn partij.

Een tweede duidelijk aspect behelst het doel. Welke doelstelling had Keizer in welke rol? Welk belang diende hij? Waar ging het om?

Ook degenen die toezicht zouden moeten houden, hadden verschillende petten op waardoor er van werkelijk toezicht geen sprake was. Ze hebben dat in ieder geval niet gedaan en doen dat nog steeds niet. Dat laatste is wat mij betreft nog het meest ontluisterend aan dit verhaal. Het wegduiken voor verantwoordelijkheden.

De beelden, de manier van spreken en de verdediging die volgens de premier adequaat zou zijn, illustreren dat Keizer niet gewend is aan tegenspraak. Essentieel voor goede besluitvorming is dat ‘de andere kant’ wordt onderzocht. Zijn we goed bezig als we dit of dat doen? Is het uit te leggen? Kunnen we ons verantwoorden?

Behalve de premier en een hoogleraar in Elsevier die het een hetze noemt (en daarmee de plank misslaat) is er bijna niemand die de verdediging van Keizer bevredigend vindt. Hij slaagt er niet in de gang van zaken uit te leggen en zich degelijk te verantwoorden. Kortom: een onhoudbaar verhaal.

Keizer is op weg naar de gate. De vraag is: wie neemt hij mee?

Geef een reactie