Feestje

Eindelijk het bericht dat de Amsterdamse Noordzuidlijn bijna klaar is. We hebben er veel mee en van geleerd. Het is een casus met blijvende waarde, al dacht de wethouder die destijds voor de besluitvorming verantwoordelijkheid nam, dat als de metro eenmaal rijdt de mensen de ellende wel snel zullen vergeten.

De hoofdconclusie is wat mij betreft dat als de besluitvorming voor zo’n complex project niet heel stevig aan alle eisen voldoet, de uitvoering niet goed kan gaan. In mijn proefschrift (2012) heb ik dat tot in detail uitgewerkt en laten zien dat we gebreken in de besluitvorming eerst moeten aanpakken voordat het alsnog succesvol kan worden. Amsterdam deed dat in 2009 na een serie incidenten. Veel crises komen voort uit gebrekkige besluitvorming.

Een sense of urgency komt vanzelf na een periode van mismanagement.

Er zit dan niets anders op dan het over te doen, maar dan wel goed.

Hoewel er geen garanties zijn hebben we gezien dat het sindsdien overwegend goed is gelopen. Zelfs ondanks onvoorziene tegenvallers zoals een faillissement van een van de leveranciers. Een bijzonder aspect is de communicatie gebleken. Die positieve omslag is zelfs op het randje van overdreven, zo goed is die geworden, prijswinnend zelfs.

Toch blijft het vreemd dat de stad zoveel extra geld wist te investeren zonder echt in de financiële problemen te raken. Er zijn wel bezuinigingsoperaties uitgevoerd maar het is nergens echt vastgelopen. Dat zegt iets over de reserves die we hebben en de mate van verspilling (in Lean termen gesproken) die we kennelijk nog steeds accepteren van het overheidsapparaat. Onder het motto ‘never waist a good crisis’ is de nodige verspilling aangepakt. Helaas is het nadeel daarvan dat het zo’n negatieve benadering is omdat het als doel heeft kosten te verlagen. Er is een slordige 2 miljard meer aan de bouw van de lijn besteed dan de bedoeling was. Stel je eens voor welke andere dingen we daarmee hadden kunnen doen…

Betekent dit nu dat we kunnen concluderen dat het niet veel uitmaakt omdat we het toch wel weer oplossen? Of concluderen we dat we liever de besluitvorming in een keer goed doen? Ik zeg het laatste en daarbij altijd tegelijkertijd blijven inzetten op continu verbeteren om de klantwaarde te vergroten. Dat heeft namelijk het effect dat de kosten dalen zonder dat als hoofdzaak te hoeven betitelen.

Wil je checken of de besluitvorming echt goed is en crises vermijden? Neem dan contact op voor meer informatie.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.