Een nieuw kabinet

Vandaag treedt na een lange periode van onderhandelen een nieuw kabinet aan. Dat lange onderhandelen suggereert dat het mogelijk is precies te plannen wat er (volgens de onderhandelaars) zou moeten gebeuren. ‘Zou moeten’, want de werkelijkheid is altijd weer anders.

Veel belangrijker is dat er een team ontstaat dat goed is in samenwerken. Dat is voor het realiseren van beleid belangrijker dan wat er precies is afgesproken. Wat mij opvalt is dat bij de presentatie van het resultaat van de onderhandelingen het accent is gelegd op wat elke partij heeft ‘binnengehaald’. Het accent ligt niet op wat men gemeenschappelijk wil bereiken, maar bij het geven en nemen. Daarom duurt het allemaal ook zo lang. Het is allemaal ‘voor wat hoort wat’.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat het nieuwe kabinet erg individualistisch oogt. Het ademt ‘ieder voor zich’. Onze immer goedgemutste premier staat nu voor de uitdaging om van de groep individualisten een samenwerkend team te smeden.

Moet dat nu allemaal zo?

Ja, zo doen we dat hier.

Gelijktijdig voert men in China grote veranderingen door zonder ook maar 1 tegenstem. Dat is ook een methode.

Geef een reactie